Aanmelden doe je hier.

En terwijl de zon achter een wolk verdwijnt, voel ik dat de sleutel helemaal niet in het slot gaat. Verbaasd kijk ik van de sleutel naar het slot, van het slot naar de sleutel. Dan naar het huisnummer. Ik heb me niet vergist, dit is mijn huis, mijn slot en mijn sleutel die het niet doet. Een rare giechel borrelt omhoog. Het zal toch niet zo zijn, net nu ik een weekend alleen ben, net nu ik Chiel op het vliegtuig heb gezet, net nu mijn ouders en zusje naar Frankrijk zijn voor een week.

Ik bekijk nogmaals mijn sleutel, er lijkt niets gebroken, de sleutel is dezelfde sleutel als altijd. Een vrouw loopt langs en kijkt me vluchtig aan. Ik glimlach naar haar, stel je voor dat ze denkt dat ik inbreek, en ik begin wat onhandig in mijn jaszak te graaien, op zoek naar mijn telefoon. De vrouw loopt intussen door, terwijl haar hond stokstijf naast me staat, zijn ogen nemen me van top tot teen op. Ik krijg er een koude rilling van en gelukkig wordt de hond ongeduldig meegetrokken door de vrouw. Niets. Ik heb de telefoon niet in mijn jaszak, niet tussen de boodschappen en waarom heb ik eigenlijk geen tas bij me? Shit.. die staat toch niet nog bij de kassa. Ok, dat check ik later.

Nog een keer steek ik de sleutel in het slot, maar opnieuw lukt het me niet om de deur te openen. Hoe kan dit, wat is dit. Misschien ligt in het huis van Chiel nog een reservesleutel die het wel doet, maar zijn sleutel ligt binnen, op het kastje. De paniek kruipt langzaam omhoog. Ik voel mijn hart in mijn oren kloppen, ik begin te transpireren en ik hoor dat ik gejaagd adem haal. Hoe kan dit… Ik druk mijn neus tegen het raam en kijk naar binnen. In mijn huis. Mijn huis met allemaal andere meubels… en een klein meisje dat babbelend met blokken in de weer is.

Ik deins naar achteren, bekijk het huis, de deur, het nummer en de straat. Nee, ik ben niet verkeerd. Dit is mijn huis. Dit is de Burgemeester Akkerweg, nummer 14. Dit is mijn houten deur, met mijn brievenbus. Op de bovenverdieping zie ik een jonge vrouw gebogen voor het raam staan. Ze tilt een wasmand op en loopt weg bij het raam. Wie is dat? Opnieuw hol ik naar het raam van de woonkamer. Het meisje drentelt door de kamer, terwijl ze nog steeds tegen haar speelgoed brabbelt. Ik tik op het raam, ze kijkt op en wankelt naar de vensterbank. Met ernstige ogen kijkt ze me aan. En zo staan we misschien wel minuten. Starend naar elkaar door het glas. Het glas van mijn raam dat nu zoveel meer haar raam lijkt te zijn.

Ineens kijkt het meisje langs me heen, roept iets naar achteren en keert dan haar rug naar het raam. Nu ben ik volledig in paniek en ik hol naar de bel en begin manisch te bellen. Buiten hoor je niet of de bel gaat, maar ik blijf de bel indrukken. ‘Laat me binnen!’ gil ik. ‘Ga weg uit mijn huis!’ Het kan me niets meer schelen wat de passerende mensen van me denken, een enkeling kijkt op, maar het lijkt ze niet te raken.

Hoe lang sta ik te bellen? Minuten? Een kwartier? Ik weet het niet meer, uitgeput laat ik me naast mijn boodschappentassen op de grond zakken. Voor het huis stopt een auto en een man stapt uit. De man zucht diep, haalt wat uit de achterbak en loopt naar de deur. Mijn deur. Haastig krabbel ik overeind. ‘Meneer? Meneer? Kunt u alstublieft helpen, dit is mijn huis, mijn huis’, begin ik maar als ik zijn gezicht zie stokt de adem in mijn keel…

Het is Chiel, onmiskenbaar, mijn Chiel, degene die ik net op het vliegtuig heb gezet. De liefde van mijn leven komt recht op me aflopen. ‘Maar dit kan niet’, stamel ik. ‘Wat doe jij hier?’ Zwijgend loopt hij op de deur af, niet verrast door de puinhoop van mijn tassen en van mij…. Hij ziet er raar uit, alsof hij ineens tien jaar ouder is, grijs bij de slapen, kringen onder zijn ogen. Ik zwijg eveneens. Hij ademt diep in, recht zijn schouders en glimlacht net op tijd als de deur wordt opengegooid.

‘Papa!’ roept het meisje van het raam. Chiel bukt zich en tilt het meisje omhoog om haar een kus te geven. Achter het meisje staat de jonge vrouw. ‘En?’ vraagt ze. Chiel kijkt haar aan. ‘Het slijt niet. Nooit’, antwoordt hij. ‘Maar het voelde wel alsof ze er voor het eerst niet was dit jaar.’ Ik kijk naar de vrouw en ineens herken ik haar. Het meisje staat naast me, zwaait met haar handjes om me te vragen haar op te tillen. Chiel draait zich naar haar om: ‘Wat sta je toch te doen? En wat heb je in je handen’, vraagt hij terwijl hij het stuk papier uit haar knuistjes wringt. Het meisje roept: ‘Da, da…’ en wijst naar mij. De zo bekende vrouw pakt het papier aan van Chiel. Heel even lijkt ze te breken, dan forceert ze een lach naar het meisje. ‘Heb je nu alweer de foto van je tante uit het lijstje gehaald?’ Ze geeft de foto terug aan Chiel en loopt het huis in.

Over zijn schouder kijk ik mee naar de foto en zie mijn eigen gezicht. En terwijl Chiel opnieuw zijn rug recht, streel ik hem over zijn wang en weet, volgend jaar ben ik wél op de afgesproken plek.

Na mijn eerste wonden wat gelikt te hebben, besloot ik toen
maar in mijn kleine autootje terug te karren naar het kille noorden, echter
niet alvorens een omweg te maken langs Vlaanderen’s grootste havenstad.Aan de
bar hangend in een of andere louche kroeg in het havenkwartier, pogend mijn
teleurstelling weg te drinken, kwam ze naast me zitten, ze stelde zich voor met
Lilianne, maar achter haar te vette make-up herkende ik de harde
gelaatstrekken van een kerel.In wat voor kroeg was ik nu weer beland..ach
ja..mensen zijn mensen, dacht ik.Het kon me allemaal verdomd weinig meer
schelen.In haar bed ben ik die nacht niet beland, waarschijnlijk meer vanwege
mijn vermoeidheid dan vanwege een fundamentele aversie jegens travestieten.

’s Nachts, zwalkend over de neonverlichte leien van de
mooie, melancholische stad, voelde ik me hoe import-Nederlanders zich in deze
stad wellicht altijd een beetje blijven voelen: vertrouwd, maar altijd een
vreemde.De ingang van mijn hotel gloorde aan de diffuse einder.

Haar ogen zijn hemelsblauw met mooie lieve rimpeltjes. Ik voel haar hand op mijn wang en zie haar lieve lach. Ze is mooi, maar ik ken haar niet. Ik ken niemand met zulke blauwe ogen en met rode haren in vlechten gewrongen en toch is ze aardig voor me,  alsof ik erg belangrijk ben voor haar.

Ik had haar gevonden op een datingsite. Sandy is haar naam, althans, als dat haar echte naam was. Er volgden wat mailtjes over en weer en daarna gaf ze me haar facebooknaam. Ik kon niet wachten tot ik thuis achter de pc kon kruipen.
Er stonden enkele foto’s op haar profiel. Ze maakten me alleen nog maar geiler. Ze had piekerige, blonde haren en slome ogen met piercingen daarboven. Ook piercingen door haar lip. Niet het typetje waar je gezellig mee uit eten gaat naar een fancy restaurant. Hooguit een erwtensoepje bij het krakerscafe. Ik snap ook niet dat ze op me reageerde. Ik, burgelijke Hans die bij de gemeente werkt. De maanden alleen maakten me echter radeloos. Hoe meer de tijd vorderde, hoe minder kritisch ik werd. Twee dagen later, op een tijdstip dat ik allang moest slapen, kwam ze online

Ik voel koude lucht. Dat moet van boven komen. Er staan toch geen ramen open in mijn slaapkamer? Ik loop de trap op en open de deur van de tweede etage. De koude lucht komt me tegemoet. Ik zie wolken en lucht. Het halve dak is weg en in de muur zitten hele grote gaten.
Het lijkt wel of het huis langzaam afbrokkelt. Mijn hart klopt als een razende en ik sluit de deur. Ik zoek allerlei meubelstukken om de deur te barricaderen. Het zweet loopt over mijn hele lichaam. Mijn lichaam wordt steeds zwaarder.

Mijn lichaam trilt opeens van de kou en toch zweet ik. Ze wast mijn voorhoofd met een koud washandje.
Ze doet het snel en grondig alsof ze het heel vaak doet. Wie is zij toch, deze roodharige dame met de lieve, blauwe ogen?. Ik wil haar bekijken maar dan is het weg. Althans ik ben weg, weg van de plek waar zij net was.

MIjn gezicht ligt in een kussen gedrukt. Ik voel de kracht die mijn gezicht steeds harder het kussen in drukt. Ik wil ontkomen, maar hij  is te sterk. De pijn in mijn rug en onderlijf is ondraaglijk. Wat hebben ze gedaan?. Ik zie met een oog Sandy. Ze heeft een vreemde glimlach, alsof ze geniet. Het lijkt wel alsof ze nu echt sexueel opgewonden is.

We hadden na drie uur  videochatten bij haar thuis afgesproken. Ze deed halfnaakt open en sleurde me zonder woorden naar de slaapkamer. Al snel lagen we op het bed en ging ik bij haar binnen. Het waren maar enkele bewegingen, toen de man binnenkwam. Groot, harig met een enorme buik. Zijn lichaam onder de tattoos en zelfs zijn geslacht was bewerkt met stukjes ijzer en tekeningen. Ik kreeg niet eens de tijd om uit haar te gaan.Kllappen volgden en ik werd het kussen in gedrukt.

Mijn hoofd bonkt van de pijn. Ik zit op de grond en ik voel weer koude lucht. Ik zie hoe de stukken hout van het raam door de kamer vliegen. Ik voel het grote gevaar naderen en ik weet niet meer waar ik heen moet. De angst is te groot. Ik doe mijn armen over mijn hoofd en ik maak me klein en roep mamma mamma mamma en huil.

Dan wordt het stil, het lijkt wel of de wind stopt en het geluid uitgezet wordt door een regisseur.
Ik kijk op en zie dat de muren vrijwel weg zijn. Op de bank zit hij. Hij, de laatste man die ik zou verwachten. In zijn handen ligt de brief die uit de kast komt..

Hij heeft datzelfde mooie wollen pak aan als toen. Ik zie de lichte stoppels op zijn kin en de vertrouwde smalle, grijze snor. Ik sta op en ga naast hem zitten op de bank. Mijn angst is verdwenen. Mijn vader is er en vroeger kwam dan alles goed, dus nu ook.
Pappa wat doe je hier, vraag ik, je was toch dood? Ik heb je zo gemist de afgelopen twintig jaar.
Mijn vader lacht en ik voel zijn hand op mijn schouder.  Wat zeur je nou zoon?  Ik was er elke nacht in vrijwel elke droom en bij elke vraag wist je dat ik je antwoord gaf. De brief is trouwens van mijn moeder, jouw oma. Ze wilde je waarschuwen voor je eigen tekortkomingen. Vrouwen en drank waren mijn zwakten. Maar ik zocht tenminste de goede uit, dat kan ik van jou niet zeggen.
Pappa, zeg ik en ik leg mijn hoofd op zijn schouder. Wat moeten we hier nou doen?. Het huis valt uit elkaar. Mijn vader kijkt me aan en staat op, pakt mijn hand en helpt me overeind. Kom maar zoon. Ik heb je hier destijds gebracht en nu moet ik je weer meenemen. Ik weet dat ik hem kan en moet vertrouwen en loop met hem mee.

De zuster voelt de pols van de man en luistert naar het hart. Ze weet dan dat het over is. Ze staat op om de dokter te gaan halen. Ze kijkt even naar de man. Jammer,  denkt ze. Hij is best lief. Net bij het wassen was hij er nog. Ze schikt haar rode vlechten en verlaat de zaal.

Een half uur later opende hij de ogen, gaapte en rekte zich uit. Toen schoot hij overeind. Hij greep naar zijn horloge en vloekte. Verdorie, verslapen! Als een pijl schoot hij in zijn kleren, waste zich min of meer, werkte wat ontbijtkoek naar binnen, alsmede een glas melk, en rende terwijl hij zijn jas aandeed naar buiten.

Nog buiten adem van het fietsen liep hij door de schuifdeuren van het grote kantoorpand. In de lift ging hij stiekem op het klapstoeltje zitten, maar stond op voordat een ‘ping!’ aangaf dat hij op de gewenste etage was. Snel, maar niet te snel, stapte hij de gang door tot aan kamer 10.5; daar opende hij de deur.
‘Goedemorgen!’ riep hij zo vrolijk mogelijk. Zijn toch al neppe glimlach verging helemaal toen hij merkte dat iedereen plotseling stilviel en hem verbaasd aanstaarde. Verbaasd? Nee, het was eerder alsof zijn collega’s een wonder aanschouwden. Meerdere monden vielen open en Frits kon zich niet aan de indruk ontrekken dat sommige gezichten pure afschuw uitdrukten. Een absurd idee ging als een schok door Frits heen, en snel keek hij naar zichzelf – naar zijn buik en benen – maar hij had gewoon kleren aan. De nachtmerrie dat hij naakt voor zijn collega’s stond werd niet bewaarheid.
Frits durfde niks te vragen. Hij schaamde zich dat hij niet wist wat blijkbaar zo duidelijk te zien was aan hem. Of had hij iets gedaan? De avond ervoor was hij niet stomdronken naar een hotel gegaan om vervolgens een misdaad te plegen die hij nu was vergeten – een misdaad die onderhand op nu.nl stond en andere snelle media. Zoiets had hij nog nooit gedaan, ook gisteren niet. Ook herinnerde hij zich niets van een grove belediging aan het adres van een van zijn collega’s of een of andere handtastelijkheid. Wat was er dan in godsnaam aan de hand?
‘Uh-uh… goedemorgen Frits,’ zei uiteindelijk zijn collega Wim-Jan, ‘uhm, sorry voor de – onze…’. Hij viel stil en keek even wanhopig naar zijn bureaublad, alsof hij daar een reddende engel zocht. ‘Koffie?’ zei hij ten slotte. Alsof hiermee de oplossing was gevonden, ontdooiden ook de andere collega’s en ging het geluid weer aan. ‘Ik haal wel even koffie – wie wil er ook?’ – ‘ja, doe mij maar’ – ‘ik wil thee’ – ‘zal ik een hele pot zetten?’ – ‘Hé Frits!’ – ‘Abe, heb je zo even tijd?’ – ‘zo zo’ – ‘oké, is goed’.
Ondanks het idee dat het leven weer normaler werd, voelde Frits nog duidelijk een gespannen sfeer. De meeste collega’s meden Frits’ blik en deden gewoon of hij er niet was. Frits wist niet wat hij erger vond: de surrealistische stilte van daarnet of dit toneelstuk. Maar wat kon hij anders dan plaatsnemen achter zijn computer en deze opstarten, zoals elke doordeweekse dag?

Een kwartier ging voorbij. Hoewel de spanning zeker niet weg was, en het gebeuren nog stevig natrilde in Frits’ hoofd, zorgden de werkzaamheden op zijn scherm ervoor dat zijn hart langzaam weer rustiger sloeg en zijn hoofd minder rood werd.
En toen sprak Abe. ‘Frits, hoe was eigenlijk de kookles gisteren?’ Frits keerde zich om naar Abe. Vreemd, Abe was eigenlijk nooit echt geïnteresseerd in zijn leven, laat staan als het over zoiets als kookles ging. ‘De kookles? Oh, daar ben ik niet heen gegaan – ik had last van hoofdpijn en was nogal moe, dus is mijn broer erheen gegaan. Ik kon het niet meer annuleren, vandaar. En mijn broer houdt ook wel van koken.’
Frits merkte dat het weer stiller werd. Sommige van zijn collega’s keken hem openlijk aan, andere via een zijdelingse blik. Elise ademde hoorbaar in met een verschrikt geluid en sloeg haar hand voor de mond.
‘Heb je een boer? Dat wist ik helemaal niet!’. Abe zei het alsof hij Frits de schuld ergens van gaf. ‘Ja,’ zei Frits, ‘ik heb een tweelingbroer, Bastiaan. Is dat zo raar?’
Voor Abe antwoord kon geven, ging de deur open en stapte de conciërge binnen. ‘Frits,’ zei hij wat opgelaten, ‘hier is iemand die jou wil spreken’. Achter de conciërge kwam een agent tevoorschijn. O mijn god, dacht Frits, heb ik dan toch iets gedaan?! De agent liep een eindje naar hem toe. ‘Meneer Huysmans? Ik ben officier Van Balen. Ik vrees dat ik een vervelend bericht voor u heb. Uw broer, Bastiaan van Balen, is vanochtend om zes uur gevonden naast de Groene Beek bij Kamhuizen. Helaas moet ik u melden dat uw broer is gestorven.’ Frits wilde honderd dingen vragen aan de agent: hoe is hij gestorven, hoe laat is hij gestorven, waarom is hij dood, wie heeft hem gevonden, waarom belt u nu pas, wat moet ik nu doen, wat moet ik nu doen… Maar hij zweeg. Het was alsof iemand hem een vuistslag in zijn buik had gegeven en hij hapte naar adem. ‘Meneer Huysmans, is alles oké met u? Meneer? – Ik weet dat het een schok moet zijn voor u.’

Frits schudde verward zijn hoofd en keek om zich heen. Naar zijn collega’s – zijn collega’s die niet hadden geweten dat hij een tweelingbroer had. Zijn tweelingbroer, die zo veel voor hem betekende en hem altijd zo goed begreep. ‘Komt u even mee?’ vroeg de agent, en legde zijn hand op Frits’ schouder. ‘Heel even – even – ik kom zo…’ zei Frits afwezig. ‘Ik ben beneden,’ zei de agent, en verliet de kamer.

Een minuut was alles stil. Toen sprak Elise met trillende stem. ‘Shit, Abe, en wat doen we nu?’ Iedereen keek nu naar Abe. Deze zuchtte en keek met een vorsende blik naar Frits. ‘Tja…’

Ik ga op het stoepje voor de deur zitten en laat mijn hoofd op mijn handen rusten. Ik moet rustig blijven, diep adem halen, ik moet nadenken. Maar mijn hoofd bonkt en er spoken alleen maar vage beelden door mijn hoofd, ik kan er geen wijs uit worden.

Wat is het laatste dat ik mij echt kan herinneren voordat ik hier voor de deur erachter kwam dat mijn huissleutel niet meer op mijn voordeur past? Gisteravond, ja dat moet gisteravond geweest zijn, het was al donker toen ik de deur uitging. Ik had afgesproken met Ria, we gingen een drankje doen in De Molen. En toen, denk na, wat gebeurde er daarna.

Een tijdje zit ik daar met mijn hoofd in mijn handen en kan ik niets meer bedenken. Er komt geen enkel beeld meer voorbij, ik weet het niet meer. Ik til mijn hoofd op en zie naast me de voortuin. De voortuin met alle plantjes die ik in mei heb geplant. Ik ben niet gek, dit is echt mijn huis, maar waarom kan ik me niet bedenken wat er gebeurd is….

Wacht, ik zie nog een beeld. Het is ergens in de stad, een steegje, ik zie iemand op me af komen, het is Henk. Henk, wat doet die hier? Die woont hier helemaal niet meer, die is jaren geleden verhuisd, mij als een verliefd hoopje ellende achter latend. Henk was mijn grote liefde. Daarna heb ik eigenlijk naar geen enkele vent meer omgekeken. En nu ineens komt hij op me af lopen.

Denk na, wat gebeurde er toen? Even is mijn hoofd weer helemaal leeg, op het bonken van mijn hoofdpijn na. En dan ineens komt het allemaal terug. Ik haal diep adem, nee toch, dat heb ik niet gedaan.

Ik groette Henk met een warme glimlach, ik kon er niets aan doen, het hele gevoel kam meteen weer terug, ik was meteen weer dat verliefde kind dat niets anders kon doen dan stom naar hem glimlachen. Deze keer glimlacht hij echter terug en dus ben ik verkocht. We gaan samen wat drinken, ik heb nooit meer aan Ria gedacht, shit, dat moet ik nog een keer goedmaken.

Maar goed, zoals dat gaat belanden we bij hem in bed. Als ik ‘s nachts wakker word kijkt hij me bijna net zo verliefd aan als ik me voel en dan vraagt hij me, mij, om met hem te trouwen, om alles te vergeten wat er gebeurd is, er samen vandoor te gaan en de rest van ons leven samen te delen. Ja natuurlijk wil ik dat. We boeken midden in de nacht een vlucht naar Las Vegas voor de volgende ochtend en we doen het, we zijn gewoon getrouwd. Als we terug zijn verkoop ik mijn huis en trek ik bij hem in. Maar het sprookje duurt niet lang. We zijn uit elkaar gegroeid, we maken overal ruzie over. Gisteravond was weer zo’n avond die we alleen maar schreeuwend hebben doorgebracht. Op een gegeven moment ben ik de deur uit gerend en ik heb me bezat.

Al die beelden waren dus niet van gisteravond, ik woon hier al twee maanden niet meer. Ik sta op van het stoepje, werp nog een laatste blik op de mooie voortuin die nu niet meer van mij is en loop de straat uit, terug naar mijn nieuwe leven.

De lantaarnpaal voor zijn huis geeft alles een grimmige slagschaduw. Hij zet zijn fiets tegen de lantaarnpaal, kettingslot eromheen. De regen valt door het licht, iedere druppel tekent zich extra scherp af. Het sijpelt nu over zijn gezicht, zijn wenkbrauwen en wimpers verzadigd, zijn ogen prikken. Hij wil naar binnen. Zijn natte kleren en schoenen uit doen, een handdoek door zijn haar halen. Zijn badjas aan en het bad vol laten lopen. Weer warm worden.

Hij doet zijn handschoenen uit en pakt zijn sleutels uit zijn jaszak. Met twee passen staat hij voor zijn deur, draait hem van het slot, in gedachten ligt hij al uitgebreid in bad. Een rilling loopt over zijn rug op het moment dat hij de drempel over stapt. Snel trekt hij de deur achter zich dicht. Eindelijk droog. Weg van die grimmige wereld daarbuiten.

Uit gewoonte veegt hij zijn schoenen aan de mat. Onnodig omdat hij ze zo snel mogelijk uit wil trekken en op de verwarming te drogen gaat leggen. Maar de mat is weg. Daar waar de mat zou moeten liggen ziet hij stoeptegels. Hij kijkt op van zijn voeten en ziet zijn fiets tegen de lantaarnpaal staan. De straat oogt nog steeds even grimmig. Als hij zich omdraait staat hij weer voor zijn eigen deur. De sleutel nog in zijn hand. Maar dit keer krijgt hij de deur niet open.

Het is in ieder geval opgehouden met regenen. Hij kijkt nog eens door de straat, langs de donkere schimmen van de auto’s. Nergens brand licht, niemand is thuis, alleen de lantaarn voor zijn deur is aan. Dat is niet het enige wat hem opvalt. De straat is droog, geen plassen, geen druppels. Alleen hij is nog doorweekt en drupt op de stoep. Waar hij ook is, hier heeft het niet geregend.

Eerst die schoenen uit. Dan op zoek naar iemand. Hij trekt zijn been omhoog om zijn schoen uit te doen en zoekt houvast aan een auto. De auto voelt niet als metaal maar als een ruwe vacht en begint zachtjes te grommen. Verschrikt trekt hij zijn hand terug, hij verliest zijn evenwicht en valt op de stoep. Een groot oog midden in de schaduw die hij auto dacht kijkt hem aan.

Het is lastig om een goede aanhef te vinden, hoe spreek ik je aan? Beste Vijand dan maar.

Beste Vijand, misschien krab je je nu wel even door je kruin, ‘vijand? ik?’.

Waarom ik je beschouw als mijn vijand komt vooral door je onwetendheid. Je heilige geloof in de regeltjes en beste voornemens van onze staatslieden. Je blinde vertrouwen op de werking van de mechanieken die je bedient, je voert ze uit, zonder nadenken, zonder pardon.Regels zijn regels, star en zonder medendogen. Ik kom u vaak tegen. U wekt vaak mijn woede.

Maar ik heb begrip, reken je het niet persoonlijk aan. Je gelooft in je onwetendheid. Het is je tweede natuur om je te laten leiden. Je laat je een worst voor houden, geniet met volle teugen van alle sigaren uit eigen doos, alle wassen neuzen staan dezelfde kant op en je waait erin mee.

‘Maar wat kan ik daar nog aan doen?’ zul je nu verontwaardigd denken. Je hebt keurig je stem uit gebracht, betaalt netjes je hypotheek, de auto is bijna afbetaald, het pensioengat opgevuld. Je verschuilt je achter je zelf opgelegde onmacht en legt je er bij neer.

Wat kan je ook als eenling, tegen alle grote machten in deze wereld. Je bent bestempeld tot consument, tot burger, werknemer en je heb je er naar te gedragen, anders val je buiten de boot, kijkt de buurman je raar aan, heb je een boze baas. Het is toch aan de regering, zal je zeggen, om te doen waarvoor ze verkozen zijn. Ons vertegenwoordigen. Maar ook de regering bestaat uit mensen als jij en ik. Ze zijn niet anders, denken niet anders, volgen ook maar regeltjes, denken amper na. Willen meedoen met de rest. Verschuilen zich achter hun zelf opgelegde onmacht.

Beste vijand, je bent de man in de spiegel.

Beste vijand, jij bent ik en ik ben jij.

Jij bent eenieder die deze brief leest.

Als welkomstgeschenk stuurde je me een biografie van jezelf. Ik stond daar best open voor, want ik had nog nooit gehoord van Emile Roemer, en ik was wel benieuwd welke man er nu aan het roer stond van de SP, nadat Jan Marijnissen zich had teruggetrokken uit het politieke voetlicht. Helaas, ik heb niets uitzonderlijks kunnen ontdekken in het levensverhaal van een provinciaalse leraar. Sterker nog, jouw levensverhaal, maar vooral je belerende, pochende toontje begon me flink tegen te staan. Toch heb ik het boek uitgelezen en heeft het lang gelegen op de plek waar het naar mijn mening nog steeds hoort: de WC.

“Geen probleem,” dacht ik, “misschien ben je ‘in het echt’ beter te pruimen” en vol verwachting keek ik uit naar je acties. Maar opnieuw wachtte mij een teleurstelling. Natuurlijk, het is een kwestie van persoonlijke smaak, maar ik vind je ook ‘in het echt’ niet te pruimen, Emile. Met je gezapige onderkin – ongetwijfeld een erfenis van die “gezellige” Brabantse inslag, “Brabants knuffelbeerke” – en je milde woorden kom je gewoon niet over in de hedendaagse harde politiek. Natuurlijk, ik kan me vinden in je ideologie – daarom ben ik ook lid geworden van onze partij. Maar ik had zo veel liever een daadkrachtige man als Jan Marijnissen als leider van de SP gezien, in plaats van “De Grote Vriendelijke Reus“, de bijnaam waar je in je promotiepraatje zo prat op gaat.

Inmiddels kan ik je niet meer zien. Die enkele keer dat ik je aan het woord zie in de Tweede Kamer, zap ik weg. Ik kan je gezwets niet meer horen. Maak toch eens een vuist man, trek die scheur eens open – om het maar eens plat te zeggen. Maak een indruk! Ach, je dacht dat je al die overlopers van het noodlijdende CDA aan je persoonlijkheid te danken had? Droom verder Emile, die zijn alleen bij de SP gekomen omdat ze behoefte aan iets héél anders hadden en met hun Christelijke inslag de extreme toon van de PVV niet aandurfden.

Er zijn meer politici met een zachte g. Maar alleen die van jou vind ik irritant. Je woorden overtuigen toch al niet, laat staan als ze worden gebracht met dat bescheiden gelispel van je. De tijd voor bescheidenheid is voorbij. Je toont je bescheiden als het juist niet moet, terwijl je je op de borst klopt over futiliteiten. Persoonlijke mijlpalen. Tenenkrommend! Je staat hier niet voor jezelf, je bent de stem van het volk. Wees dan ook een vent en sta op voor het volk dat jou, onbegrijpelijk genoeg, heeft gekozen als vertegenwoordiger.

We zien elkaar elke dag. En hoewel je dagelijks verrast met je nieuwe gezicht, ben ik er toch van overtuigd dat je steeds dezelfde bent. Of toch in elk geval opgevoed door dezelfde pedagogisch onverantwoorde onverlaat.

Laten we eerste teruggaan naar het verleden. Toen buskaarten nog bestonden en het leven ons toelachte. Bij binnenkomst was het jouw taak om een korte blik te werpen op mijn bewijs van busfähig-heid. Je weet wel, dat pasje met die slecht gelukte foto van mij, waarvoor ik maandelijks terug moest naar Hoog Catharijne – een ramp kan ik je verzekeren.

“Goedemorgen,” wenstje ik je elke keer toe. Maar jij, jij nam niet eens de moeite om mijn met eindeloos hard werken verkregen pasje in je op te nemen. Jij kon niet gestoord worden om te constateren dat ik geen illegale aanwezigheid was in je voertuig. Bah!

Gelukkig is dat veranderd. Jij komt niet meer te pas bij het betreden van de ramp op wielen. Dat, mijn niet zo goed vriend, is in elk geval goed nieuws. Jammer genoeg is niet alles anders in 2011. Jouw narigheid kent geen grenzen.

Oude vrouwtjes werpen is ook nu nog een van je meest favoriete bezigheden. Rustig in laten stappen dat oude grut. En wanneer ze met veel pijn en moeite richting een zitplek strompelt, snel en hard optrekken. Win je iets als jouw werp-oudje de meeste meters maakt? Een andere reden kan ik niet bedenken voor je venijn.

Maar niet alleen senioren zijn slachtoffer van jou geniep. Een overvolle bus, waarin de passagiers naarstig zoeken naar een stang om aan vast te klampen, is zonder uitzondering een reden om keihard door elke bocht te scheuren en een noodstop te maken bij elk stoplicht. Je zou bijna denken dat je voor het eerst deze route rijdt. Maar we weten allebei dat dat niet zo is hè!

Wat dan wel weer voor je spreekt is de mate van collegialiteit waarmee je door het leven bust. Of je nou midden in een bocht zit, aan het slippen bent over een glad stuk weg of net iemand hebt aangereden, als er van de andere kant een bus passeert MOET je zwaaien. Alsof je leven er vanaf hangt. Soms maak ik me zorgen dat mijn leven er vanaf hangt. Zie je je medechauffeurs nooit? Ik weet dat jullie een mooi hok hebben op centraal, dus dat kan het niet zijn. Word je gestraft wanneer je niet zwaait? Wat is dat toch?

Sowieso wil je zo dicht mogelijk bij je collega’s zijn. Je weet vast wel wat ik bedoel. Dat moment bij het stoplicht of bij de bushalte. Dat moment dat er meerdere van jullie achter elkaar staan. En jij probeert om de ruimte tussen jou en je voorganger te minimaliseren tot 1 millimeter? Waarom? Waarom moet je zo dicht bij elkaar staan? Waarom, als het betekent dat je dan op het laatste moment toch nog keihard bij moet remmen waardoor niet alleen oud grut, maar ook jong grut door de bus vliegt. Waarom?

Elke dag weer verbaas ik mij over jouw capriolen. Elke dag vraag ik me af of je gedrag in opdracht is of op eigen initiatief. Of je baas je vertelt dat je het leven en de lust ertoe van je passagiers op het spel moet zetten of dat jij dat zelf tot je taak rekent.

Ik ben er nog niet uit. Laat van je horen.