Grenzeloos

Er was eens, in een land heel ver van hier, een enorm drukke prinses. En die enorm drukke prinses had een ontzettend rustige zus. De prinsessen Gamaardoor en Rustigaan leefden samen in weelde aan het hof van hun vader, de koning van Grenzeloos.

Prinses Gamaardoor wilde altijd alles doen. Zij kon nooit eens kiezen tussen het een of het ander. Ze vond alles leuk, wilde iedereen helpen en ging overal naartoe. Als iemand haar om een gunst vroeg zei ze altijd ‘ja’. Prinses Gamaardoor kon geen ‘nee’ zeggen. Als ze ging winkelen, kocht ze de ene keer alles, omdat ze niet kiezen kon. De andere keer kwam ze thuis met niks, ook juist omdat ze niet kiezen kon. En ’s avonds, als ze in haar bed lag, dan ging ze bedenken wat ze de volgende dag allemaal weer ging doen. Dat was vaak zoveel dat ze de slaap niet meer kon vatten en wakker bleef, nachtenlang.

Haar zusje Rustigaan daarentegen, wilde eigenlijk helemaal niks. Zij kon ook niet kiezen tussen het een of het ander. Ze vond niks leuk, wilde nooit iemand helpen en bleef altijd thuis. Prinses Rustigaan lag hele dagen en nachten in haar bed of op de bank. Als mensen vroegen of de prinses ergens mee kon helpen, dan zei ze altijd ‘nee’. Ze had geen zin om andere mensen te helpen. Er waren immers al zoveel drukke en bezige mensen in Grenzeloos dat Rustigaan niet de behoefte voelde om ook maar iets te doen. Ze sliep bijna de hele dag. Heerlijk vond ze dat! Haar hoofd was altijd leeg, zij dacht nooit aan wat ze morgen ging doen. En als ze daar al aan dacht, dan was er nog niks aan de hand. Morgen ging ze immers weer niks doen.

Op een dag besloot de vader van de prinsessen, koning Hebikal, dat zijn dochters moesten veranderen. Hij merkte dat zij langzaam maar zeker niet meer hun eigen grenzen bewaakten. Beiden op hun eigen manier. De koning bedacht dat Gamaardoor wat van Rustigaan moest leren en Rustigaan juist wat van Gamaardoor. Hij herinnerde zich zijn ontmoeting met tovenaar Regelthet een aantal jaar geleden en hij besloot het bos in te gaan om te vragen of de tovenaar kon helpen.

Regelthet had een idee. Hij zei tegen Koning Hebikal dat hij de prinsessen zo zou betoveren dat zij elkaars gedrag zouden overnemen. Dus Gamaardoor zou niks meer doen en Rustigaan zou alleen nog maar doorgaan. Pas als ze hun nieuwe gedrag zouden accepteren, zou de betovering vanzelf verbreken.

En zo gebeurde het dat prinses Rustigaan de volgende ochtend direct wakker werd toen de wekker ging. Ze wist niet wat haar overkwam toen haar lijf zich als vanzelf het bed uit hees en haar naar haar kledingkast deed dirigeren. Zoiets raars had ze nog nooit meegemaakt! Binnen 10 minuten was ze aangekleed en haar benen renden de trap af, zo snel dat haar bovenlijf het tempo maar net kon bijbenen. Na een snel ontbijt, pakte ze haar tas en portemonnee. Vervolgens hoorde ze zich tot haar grote verbazing tegen haar vader zeggen: “Dag pap, tot vanavond, ik ga de hele dag winkelen hoor!” Ze had geen idee wat er voor vreemds met haar aan de hand was.

Ook prinses Gamaardoor moest het ontgelden. Toen haar wekker ging wilde ze eruit springen, maar ze kon niet. Als verlamd lag ze in haar bed. Hoe ze het ook probeerde, ze kreeg haar lijf niet overeind. Haar lichaam draaide zich om naar links en ze voelde hoe haar handen de dekens vastpakten en over haar hoofd trokken. Ze begreep er niets van. Ze probeerde haar vader te roepen, maar zelfs haar stembanden leken verlamd, er kwam totaal geen geluid uit. Wanhopig probeerde ze te denken aan vandaag, aan morgen en aan overmorgen. Helemaal niks in haar gedachten. Hoe angstaanjagend! Haar hoofd was helemaal leeg.

De betovering duurde dagen, weken, maanden, jaren. En eindelijk, na tien lange zware jaren, verzoende prinses Gamaardoor zich met het feit dat ze de rest van haar leven niks zou doen. En prinses Rustigaan accepteerde dat zij voortaan dag en nacht alles deed, zag, voelde, hoorde en beleefde.

De betovering had lang genoeg geduurd.

De volgende ochtend werden de prinsessen wakker zoals ze allebei nog nooit wakker waren geworden. Ze rekten zich heerlijk uit en keken elkaar aan alsof ze elkaar niet eerder hadden gezien. Ze begrepen niets van wat er was gebeurd. Het voelde alsof ze jaren hadden geslapen. Vol aandacht voor wat ze die dag eens zouden aantrekken, haalden ze hun kleding uit de kast. Na het aankleden, volgde een uitgebreid ontbijt. Daar zat ook hun vader, koning Hebikal. “En”, zei de koning triomfantelijk, “lekker geslapen dames?” “Heerlijk!”,riepen Gamaardoor en Rustigaan in koor. Het eten smaakte hen zoals ze het nog nooit eerder hadden geproefd. De rest van de dag deden de zussen verschillende dingen. Voor anderen, maar vooral ook voor zichzelf. Voor het eerst in hun leven hadden zij een voldaan gevoel over de dingen die zij die dag bewust hadden gedaan. Eindelijk hadden Gamaardoor en Rustigaan in Grenzeloos hun grenzen teruggevonden. En die raakten ze nooit meer kwijt!

Lendy  (2 Posts)

Adviseur, schrijver, trainer | www.comst.nl | Werkt graag aan de meest uiteenlopende opdrachten op het gebied van communicatie, HR en/of organisatieverandering | Specialisme = organisatieverandering in het MKB bekijken door communicatie-, HR- en managementbril | Veelzijdig en nieuwsgierig | Motto = doe alles waar je zin in hebt en heb zin in alles wat je doet! | Passie = schrijven | Liefhebber van de Nederlandse taal | Gek op sport: wielrennen, schaatsen en roeien | Zingt graag liedjes van Adele.