“Ah,ah,ah,ah,Staying alive,Staying alive. Ah,ah,ah,ah,Staaayyyiiiiiing A-liiiiiiiiihahahahiiiiiive! Yeah! Staying Alive. Oeh!” Bart was op weg naar huis en in een goede bui. “Je mag er best wezen,Bart..”, dacht ie, terwijl hij zichzelf uitcheckte in de passerende winkelruiten.
“Damn, wat ben jij een knappe man.Ze zouden wel eens een standbeeld van je mogen opzetten op de Markt. Of nog beter: naast het Bart the Man Museum”.
Het was een top dag geweest voor Bart en zijn partner-in-crime Kees. Samen hadden ze de bloemetjes weer eens flink buiten gezet. Je moet weten, Bart en Kees, dat is een raar stel. Heel het dorp kent ze en hoe kan het ook anders. Overal waar Bart en Kees komen wordt de wereld een stukje mooier. Of beter gezegd, het stukje plantsoen wat ze op dat moment verzorgen. Bart en Kees, beroeps planten-buiten-zetters.
Al vroeg in de morgen zoemen die twee door de straten als twee razende treinen. Bart zijn scootmobiel bereikt wel eens de 50 km per uur als de wind goed staat en Kees kan, als hij de avond ervoor goed “boodschappen” heeft gedaan, ook aardig meekomen. Aangekomen bij de Keet zoeken ze dan hun spullen bij elkaar voor die dag en gaan dat samen met de anderen het dorp weer een stukje groener en schoner maken.
Ze ontmoetten elkaar voor het eerst bij de plaatselijke Hulpmiddelen-leverancier, ook wel “de Dealer” genoemd door ons dynamische duo. Bart koos toen een rode uit en Kees nam een zilvergrijze. In die tijd waren de vergoedingen nog royaal. Bart zit al heel zijn leven in een stoel op wielen. Kees pas sinds enkele jaren. Bij een onbedoelde ruzie delfde hij het onderspits en raakte verlamd aan beide benen. Nu delft hij de gaten waar Bart vervolgens de stekjes inzet. Kees beschikt namelijk over een imposant bovenlijf. Een erfenis uit zijn tijd bij de Commando’s. Een tijd waar Kees nog graag over verhaalt.
“Heb ik je al eens verteld over mijn missie in Egypte?”, vraagt Kees aan Bart. ”Als dat die ene missie is waarbij jij die eindeloze rivier aftuurde om er uiteindelijk achter te komen dat die schattige kamelen aan de overkant gecamoufleerde woestijnstrijders bleken te zijn en je vervolgens moest rennen voor je leven omdat ze anders de benen onder je romp vandaan zouden sabelen? Dan: Ja. Dat heb je me wel eens verteld”, roept Bart vanuit de accuoplaadruimte. ”Hé, ik hoor heus wel de sarcasme in je stem, maar ik had daar best wel een standbeeld voor mogen krijgen !” ”Jij een standbeeld ? Weet je wie er hier een standbeeld verdient….”
Ooit als opkomend talent bijgedragen aan het maandelijkse clubblaadje van de roeivereniging. Nu na jaren kwam dit initiatief voorbij. Een teken van boven om het weer eens te proberen. Een welkome afwisseling en vingeroefening naast het bouwen van websites.
ik moest erg lachen om dit verhaal. En dat standbeeldgevoel ….mens, dat heb ik ook wel eens
Inderdaad erg grappig geschreven!
Geinig verhaal. Dat het verlopen van tijd en lichaam geen afbreuk doet aan het zelfbeeld is goed om te lezen. Zouden meer mensen moeten doen.
Bedankt voor alle reacties. Ben alweer hard bezig met de volgende opdracht. In ieder geval, hard aan het nadenken erover